Nederlandse Wereldwijde Studenten

Wietske van Aken/ Studeren in Sydney: Altijd feest
Master of Commerce in Business
Macquarie University in Sydney

Eén van de grootste voordelen van het studeren in een multiculturele omgeving is, naar mijn idee, dat er nooit een gebrek aan feestdagen is. Aan elke dag kan een culturele betekenis gekoppeld worden. Zo wordt studeren in het buitenland letterlijk één groot feest.

Vooral in Australië kunnen ze er wat van. Voor de meest uiteenlopende gelegenheden worden vrije dagen ingepland. Zo was er op de eerste dinsdag van november een vrije dag voor de regio rondom Melbourne, in verband met paardenrennen. De Melbourne Cup Day, zoals ze dat dan noemen, draait niet eens zozeer om het edele dier maar meer om wat de – voornamelijk vrouwelijke, maar ik wil niemand buitensluiten – bezoekers op hun hoofd dragen. Als je het zo bekijkt heeft het ergens eigenlijk wel iets weg van Prinsjesdag, waar de troonrede bijna bijzaak wordt van de hoedenstrijd.

Op de Melbourne Cup is dat zeker ook het geval. Enig verschil is dat hier iedereen, groot en klein, aan dit hoeden extravanganza kan deelnemen. Je hoeft er niet eens perse voor naar Melbourne. Ook in Sydney, waar ik voor de duur van mijn master vertoef, is de hoedenstrijd in volle gang. Hoewel het dragen van een gekke hoed tijdens de paardenrennen in Sydney nog niet het recht geeft op een vrije dag, trekken de Sydneysiders toch in grote getale richting de Randwick Racecourse aan de rand van de stad. Hier wordt een korte race gehouden waarna er overgeschakeld wordt op de live uitzending van de Melbourne Cup races op grote schermen in het stadium. Net echt.

Niet alleen paarden worden als excuus voor een feestje gebruikt, de hele landbouw staat centraal tijdens de jaarlijkse landbouw shows in de verschillende staten en territoria. De agrarische sector speelt een belangrijke rol in Australië, waar het een van de grote exportbronnen vormt. Hoewel men in Australië altijd lacherig beweert dat er in Nieuw Zeeland meer schapen dan mensen zijn, kunnen ze er in Australië ook wat van. Tijdens de landbouwshows wordt deze sector even in het zonnetje gezet en hoort men veelal de slogan ‘Buy Australian’, iets dat sinds de economische crisis sowieso al steeds vaker gehoord wordt. Ook tijdens de Royal Sydney Easter Show staat de landbouw in al zijn vormen centraal. Er worden biggenraces gehouden, koekeuringen, buffelvangen, en de verkoop van verschillende producten van het land. Om het ook voor de stadse Sydneysiders interessant te houden wordt dit allemaal vergezeld van kermisattracties en shows zoals motorcross en een houthakkersrace. Een interessante ervaring, zeker een kijkje waard als je toch in de buurt bent.

Maar zoals gezegd, een universiteit als Macquarie University in Sydney, met zoveel verschillende culturen, hoeft niet alleen te teren op de Australische feestdagen. Er is een heel scala van mogelijkheden: van carnaval in al zijn varianten tot het boeddhistische Wesak, Chinees Nieuwjaar, het Indische Divali, het toch wel Amerikaanse Halloween en Thanksgiving en natuurlijk het Oktoberfest dat ook hier reden voor een feestje is. Als klap op de vuurpijl – heel letterlijk – is Sydney uiteraard de 'place-to-be' om het nieuwe jaar in te luiden! Vanaf de oevers van Sydney Harbour kunnen we straks van alle kanten gaan genieten van het vuurwerk dat onder andere vanaf de overbekende Harbour Bridge wordt afgestoken. Dus, vanuit een zonnig Sydney wens ik iedereen vast een heel gelukkig en feestelijk nieuwjaar!

Peter Bosma/ Paris; partir à l’aventure
Msc. Technische Natuurkunde
Parijs

Schrijf een tekst van ongeveer tweehonderd woorden met als onderwerp ‘partir à l’aventure’. Zo luidde de eerste e-mail die ik ongeveer een jaar geleden van mijn docente Frans kreeg. Ik schreef iets over vakanties, haast bij gebrek aan beter. Het echte ‘op avontuur gaan’ was namelijk nog maar net begonnen. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en biedt NEWS mij een herkansing. In het Nederlands nog wel. Alhoewel ik met het Frans inmiddels aanzienlijk minder moeite zou hebben. Minder moeite dan een jaar geleden, welteverstaan.

Als je in Parijs gaat studeren en Frans is niet je moerstaal, dan krijg je waarschijnlijk de mogelijkheid om voor een paar credits per semester het vak Frans te volgen. En die kans grijp je aan want Fransen hangen aan hun taal. Colleges, huishoudelijke mededelingen, tentamens, readers: Frans, Frans, Frans, Frans.

Op het eerste gezicht misschien afschrikwekkend, maar het went gauw. En van een kleine uitdaging is nog nooit iemand minder geworden. Dat was overigens ook mijn gedachte toen ik een aantal jaren geleden het plan opvatte om mijn tweejarige master Technische Natuurkunde niet in Groningen, maar in Parijs te gaan doen: een leuke uitdaging. Voor de rest was het een enigszins impulsieve keuze: Naar het buitenland? Waarom niet. Ver weg? Neuh, niet tè. Duits? Nein. Engels? No challenge. Parijs? Mooie stad!

Eenmaal het besluit genomen, was het daadwerkelijk gaan slechts een kwestie van een beetje doorzetten. Ik maakte mijn bachelor af in Groningen, verifieerde dat de IB-Groep studiefinanciering zou betalen als ik me inschreef bij de Parijse universiteit van mijn keuze, schreef me in en ging.

Andere problemen waren er wel, maar zijn futiliteiten als je bedenkt wat je er voor terugkrijgt. Dus als ik weer eens opliep tegen de Franse bureaucratie, als ik onbegrijpelijke boetes kreeg van mijn Franse bank, als ik na veel kastjes en muren nog steeds niet wist of ik qua zorgverzekering goed zat, als ik een tentamen miste door de taalbarrière of als ik weer eens een maand geen huursubsidie kreeg, dan keek ik gewoon even uit het raam en genoot van Parijs; het avontuur. En al die ellende, ach, dat maakt het avontuur eigenlijk alleen maar een beetje groter.

Maike Winters/ Melbourne
Master of Global Communications
Melbourne, Australië

Sinds juli dit jaar ben ik te trots inwoner van de prachtige stad Melbourne. Ik kon na een uitwisseling aan Sydney University geen genoeg krijgen van het geweldige leven in Australië en besloot mijn volledige master (Global Communications) in Melbourne, aan La Trobe University te volgen.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik, vanwege de hoge kosten van studeren in het buitenland, hard heb gezocht naar masters in Nederland, maar ik kon simpelweg niet de master vinden die ik wilde. Door mijn eerdere ervaring met het buitenland heb ik niet heel veel moeilijkheden ondervonden tijdens de aanmeldingsprocedure. Al hoewel, één ding bleek een mission impossible: het krijgen van een studiebeurs. Ik heb van alles geprobeerd, maar voor Australië bestaan nu eenmaal weinig beurzen.

Nu het eerste semester er bijna op zit (we hebben vier maanden zomervakantie!) is het tijd voor de laatste essays voordat ik uitgebreid van het strand kan gaan genieten. Het leven hier bevalt me erg goed, ik voel me zo vrij als een vogeltje, heb veel internationale en Australische vrienden en, niet geheel onbelangrijk, ik vind mijn master erg leuk.

Ik heb hiervoor drie jaar psychologie in Leiden gestudeerd, een halfjaartje in Sydney gezeten en een half jaar stage gelopen bij NOS Headlines. Psychologie en journalistiek lijkt een rare combinatie op het eerste gezicht, maar journalistiek is mijn uiteindelijke bestemming, denk ik.

Berthe Jansen/ Iets wórden

Een Britse krant kopte onlangs met het voorstel van een politicus om het collegegeld voor de universiteiten af te stemmen op het verwachte toekomstige salaris van studenten in de verschillende studierichtingen. ‘Ha, goed nieuws’, dacht ik, 'want met mijn studie hier in Oxford zou ik toch wel zeker geld toe moeten krijgen'.
Ik doe namelijk een Masters in Tibetan and Himalayan Studies – en dat doet mensen net iets te vaak vragen: ‘wat word je daar dan mee?’ Tja, daar ben ik zelf ook nog niet uit. Ik ben bezwaard met een volledig onpraktische eigenschap: passie. Passie voor Tibet, het Tibetaans en het Tibetaans Boeddhisme. En wat word je daar dan mee? Gepassioneerd, dus.

Het is heus niet altijd zo dat met passie geen droog brood te verdienen is. De gedrevenheid en wat daaruit voortkwam – hoge cijfers namelijk – zorgden dat ik vorig jaar een HSP beurs kreeg om deze studie, die in Nederland niet bestaat, te doen in Oxford. Maar nu ik hier een jaar zit, heb ik me laten vertellen dat een masters diploma eigenlijk niet echt iets voorstelt. Als ik hier iets mee wil worden, zeggen de Oxfordiaanse Britten, moet ik promoveren.

Terwijl promoveren in Nederland een baan is, is een promovendus hier een student. Dus je betaalt én er wordt op je neergekeken. Aangezien de kansen voor een oio of aio-schap in Nederland in dit vakgebied miniem zijn, is een lening een verleidelijke optie om mijn passie in academische resultaten om te zetten.

Gezien het huidige economische klimaat en met het vooruitzicht dat een afgestudeerde Tibetoloog heeft, blijft de vraag of het verantwoord is om enige tienduizenden euro’s te lenen. Met andere woorden: leidt mijn passie me in het rood of naar de top? Ik ben benieuwd wat jullie daar over denken.

Marijn Otte/ Huismus op uitwisseling

Ik ben het reizigers type niet. Backpacken in Australie of liften door Europa zijn niet mijn idee van vakantie. Frankrijk doet mijn hart niet sneller kloppen en de stranden van de Costa del Sol kunnen mij niet lonken, evenmin als bergen in Zwitserland, trouwens. Voor mijn zeventiende was ik niet verder dan Parijs geweest.

Nee, voor mij geldt 'oost west, thuis best'. Desalniettemin tik ik dit niet vanuit mijn kamer in Utrecht, want momenteel studeer ik in Hong Kong. Ik ben Nederland niet zat geworden en het Nederlandse weer is hemels vergeleken met de brandende hitte van Hong Kong. Het was vooral nieuwsgierigheid naar het leven en studeren in een andere cultuur. Dat het goed op mijn CV staat en dat je nieuwe vrienden maakt is mooi meegenomen.

Uit de lange lijst van mogelijkheden was de keuze voor Hong Kong snel gemaakt. Het ligt in Azië en de bevolking is gedeeltelijk Engelstalig. Wat het meeste tijd kostte waren de hordes aan formulieren die ingevuld moesten worden: een motivatiebrief, aanbevelingsbrief, cijferlijst, vak selectie (en toestemming), kosten raming, curriculum vitae, en dan was het nog niet eens zeker dat ik een van de 4 beschikbare plekken zou krijgen.

Na selectie ging de barrage door: beursaanvragen, adreswijzigingen, aanmeldingsformulieren voor de universiteit in Hong Kong en huisvesting. Afgezien van het tijdrovende karakter verliepen de voorbereidingen gelukkig erg soepel en gebaseerd op mijn eerste twee maanden hier waren ze het meer dan waard.